stjórnleysið

matarfíkillinn í mér er búinn að vera ansi hreint fyrirferðarmikill í sumrinu og ég hef upplifað gamalkunnugt stjórnleysi sem ég kann afskaplega illa við. það vekur upp erfiðar minningar. kveikir í flóknum tilfinningum. ég hef mig samt ekki í neina skynsemi – og það þrátt fyrir frænkuna elskulegustu sem bíður mín með plan allra góðra verka á kantinum og tilbúin með hvatningarræðuna, eða einlæga löngun mína í góðan, hreinan og ljómandi heilbrigðan mat og hreyfinguna margvíslegu.

nú er það spurning. annað hvort læt ég skera á heilahvelin á mér eða sjóða fyrir bragð- og þefskyn (sem virkar þó skammt, ég er minnug þess þegar ég fékk sumarkvefið fyrir einhverju síðan og át og langaði í súkkulaði án þess að finna bragðið af því). eða.

blakið byrjar í september. og reglan er að færast yfir líf mitt, með börnum í gæslu og vinnu yfirvofandi. get ég ekki?

ég ætla, þrátt fyrir kollsteypuna og ruglið, að hlaupa 5k á laugardagsmorgun, með félaga svövu rán mér við hlið, eða allavega bakvið eyrað, því hún ætlar að hlaupa á sama tíma í heimkynnum sínum í wales. ég þarf að fara að hlaupa aftur. mér fannst það svo gaman. og hlaupin eru e.t.v. hvatinn sem ég þarf til að drattast í ræktina og hlusta á frænkuna umræddu því hún veit sínu viti skal ég segja ykkur.

leikskólakennarar eru yndislegasta fólk. ég dáist að því á hverjum degi þegar ég mæti með litla stelpuparið mitt í skólann og finn hlýtt viðmótið og notalegheitin. þetta er fólkið sem hjálpar okkur foreldrunum að undirbúa grunninn vel og vandlega, sá fræjum sem vonandi eiga eftir að vaxa og dafna og verða að einhverju frábæru. þetta er fólkið sem ég treysti fyrir lífi og velferð barna minna, og ég vil að það sé á mannsæmandi launum. nema hvað.

sjálf vann ég eitt sinn á leikskóla. það var skemmtilegur tími og konurnar sem unnu með mér voru og eru allar dýrmætar perlur. starf þeirra er erfitt og vanmetið, og allt að því sjálfgefið einhvern veginn. ég hef líka verið grunnskólakennari, og það er sannanlega líka vanmetin og erfið iðja. og illa launuð í þokkabót. nú er ég framhaldsskólakennari, áfram illa launuð auðvitað, en það bjargar einhverju að mér stendur til boða yfirvinna, sem og kennsla í dreifnámi eða fjarnámi (ég má því í raun teljast í 130% starfi).

leikskólakennarar standa í erfiðri kjarabaráttu um þessar mundir og samfélagið er þögult sem gröfin. sólin skín og fólk hangir glatt á útikaffihúsum og í sundlaugum bæjarins. sleikir brosandi ísinn, áhyggjulaust. það eru tólf dagar í boðað verkfall og ég er uggandi. uggandi yfir þessari þögn og þessu andvaraleysi, uggandi yfir því að bráðum hafi ég ekki lengur traustu og frábæru kennarana til að sýna stelpunum lífsins leiðir.

eins og ég sagði í upphafi þá eru leikskólakennarar besta fólkið. þetta er fjölskyldufagið, svo að segja, enda móðir mín og margar af hennar fjölmörgu systrum og mágkonum, og frænkum, leikskólakennarar. þetta eru konur sem leggja blóð, svita og tár í starf sitt og uppskera aðeins örfáar krónur fyrir og skort á virðingu fyrir faginu.

elsku mamma, sirrý, inga, helga, norðurbergskonur og holtakotskonur; leikskólafólk til sjávar og sveita; megi barátta ykkar bera ríkulegan ávöxt og fag ykkar loks öðlast þann sess sem það á sannarlega skilið.

heil og sæl, þið sem búið til sjávar og sveita og eigið kannski óvænt stefnumót við mig á orðapressunni. hér hefur ríkt þögn og var hún um margt guðsvelkomin og jafnvel þráð, enda hef ég rætt mörg ómerkileg málefnin hér síðan í árdaga.

en nú hafa mánuðurnir liðið á ljóshraða og sumarið bráðum óljós minning, eða þannig. bara korter í nýjan vinnuvetur og auðvitað er tilhlökkun, enda sitthvað nýtt sem mun rata á fjörur mínar á komandi misseri. ég ætla að kenna ögn fleira en enskuna, t.d. upplýsingatækni, og verður það án efa áhugavert.

en nú hef ég fésbókast undanfarið og allir því með mitt á hreinu. vonandi hangi ég hér endrum og eins og skemmti mér við að skrifa um ekkert og ekkert.

ég er annars að skoða sjálfið (nei?!) og mynda það því daglega. í upphafi póstsins er ég. sem sé, í dag. góðar stundir.

*hóst*

æji

dóttir mín miðlungurinn horfði í augun á mér áðan og sagði orðrétt: “þú ert ömurleg.” svo rölti hún til pabba síns og sagði: “þú ert ömurlegur, pabbi.” brosandi allan tímann, alls óvitandi um það sem hún var að segja? ég dáðist að henni í eina sekúndu fyrir að fara rétt með kynið á þessu óskemmtilega lýsingarorði, en svo fór ég að velta því fyrir mér hvar hún lærði svona orð? man ekki eftir því sjálf að hafa notað það upphátt nýverið, nema þá kannski í tengslum við veðrið eða stjórnlagaþingsklúður. dömunni fyrirgafst þó orðbragðið, enda fylgdu með kossar og égelskaþigknús.

annars er ég busiest. the most busiest. busiestest. á kafi í heilsutengdum efnum og er nú farin að hlaupa reglulega (á bretti) og örsjaldan úti, lyfta lóðum og enn lafi ég í ddv-inu blessuðu – fyrir löngu orðin eilífarkúnni líklega. allt gert eilítið meira af kappi en forsjá, og áðan var ég t.d. að hugsa um að ég væri farin að einblína um of á skammtímann í stað þess að horfa á heildarmyndina. komast-í-kjólinn-fyrir-jólin mentalítetið allsráðandi. en ég stefni á því að endurforrita á mér kollinn og læra að takast á við hlutina hægt og rólega, og örugglega. ekki í akkorðinu.

vinnan er trés bíen en tekur á. ég er ekki enn búin að fullskilgreina kennarann í mér, og líklega er það margra ára verk. er við það að detta inn í starfsendarannsókn sem verður mér hollt, enda gott að hafa spegilinn uppi og skoða vinnusjálfið gagnrýnt og reglulega.

ég er illa inni í núinu í augnablikinu, hugurinn hamast í vorinu og veltir sér upp úr fermingum, blakmótum og kanödu. ég þrái vorið, en kvarta þó ekki undan góðum vetri það sem af er. komandi mánuðir eru bara svo spennandi?

minnstakrílið talar án afláts, og syngur án afláts. miðjan er að smella í þriggjaára? tíminn? jafnóskilgreindur og áframfljótandi og sjálfið. unglingurinn fatasjúkur. svo mjög að móðurgarmurinn tók þátt í nafnakeppni á einhverjum online katalóg og vann – svo nú getur skvísið farið bráðum á glamúr og valið flík að eigin vali, sér að kostnaðarlausu.

gunnlaugur. þurfum að vera duglegri að finna okkur innilegt vakúm í annríkinu. býð honum kannski á dörtí skrifstofudeit bráðum?

 

 

línafína sagði mér að dröslast til að byrja aftur að mala hér, og ég er að hugsa um að taka hana á orðinu (enda er hún miklu eldri og vitrari en ég). tek mig jafnvel á hér á spriklogspikflipanum því frá og með kl 19 á morgun þá verð ég í ofurátaksgírnum, því ég og á annar tugur álftesinga ætlum í keppni. og það eru peningaverðlaun í boði. sem þýðir að ég get mögulega skóflað af mér mörnum og keypt mér eitthvað fallegt fyrir. reyndar myndi mörmissirinn duga mér, enda aðalmarkmiðið í augnablikinu að komast í betra form fyrir aðalblakmótið í vestmannaeyjum í maíbyrjun, svo og að geta pæjast ögn í kanödu síðar í þeim góða mánuði.

þetta verða skemmtilegar tólf vikur og ég fæ hellings fræðslu, þótt mér líði eins og ég sé með doktorspróf í óbísetí-tengdum málefnum? og ég er keppnismanneskja að eðlisfari, svo auðvitað stefni ég á verðlaunasæti.

annars er allt gott. enginn veikur og nóg að gera!

yndislegur jólamorgunn, það glitrar á þykka snjóbreiðuna í stillunni og dagurinn hreinlega kallar á skemmtilega útiveru með stelpunum! heilagur dagur og það er hátíðleiki í hjartanu.

ó, það sem ég fékk gott að borða í gærkvöldi! aðalnúmerið var þó kannski flauelsgrauturinn góði, sem amma Sigga gerði ætíð og mamma þá sömuleiðis. ég ákvað smá fúsjón, óvart reyndar, og hellti jólaöli út á grautinn. áhugaverð samsetning, svo ekki sé meira sagt. í gær var einmitt ár síðan amma kvaddi, og er hennar sárt saknað.

gjafaflóðið var á við nóaflóð og stelpurnar eru ótal leikföngum og fötum ríkari! þúsund þakkir, gefendur mínir í hópi lesenda. ég og gunnl fengum ægifagran sjónvarpsflakkara sem bíður eftir því að gessibró ættleiði sig örstutt og fylli sig af allskyns sjónrænu gúmmulaði; gunnl gaf mér kærleiksarmband yndislegt frá siggu&tímó, en hálsmenið fékk ég einmitt í fyrra og bar í gærkvöldi! og fleira mætti telja, endalaust.

og hér sit ég og klukkan að smella í tíu. börnin sofandi ennþá enda úrvinda eftir aðfangadagsgleðina. gunnl líka. ég tölvast bara og fæ mér einn konfektmola, ánægð, bjartsýn, og full tilhlökkunar á framhaldið allt.

hér eru að lokum myndir sem við létum taka af stelpunum fyrir jólin, en striguð raraði ein þeirra m.a. í ömmuogafapakka.

 

Enn og aftur, gleðileg jól, kæru lesendur!

Jólakveðja!

Elsku vinir, til sjávar og sveita. Við á Ásbrekkunni óskum ykkur öllum gleðilegra jóla og farsældar á nýju ári. Þökkum fyrir dýrmætar samverustundir og horfum bjartsýn til framtíðar! Merry Christmas to my dear friends around the world!

Jólakossar, Sí.

ein ég sit

og prjóna brugðið í píku og slétt í brugðna. dónaskapurinn skrifast á másu klúru sem kenndi mér eitt sinn muninn á sléttu og röngu í prjónaskap. en klukkuprjónn er það í þetta skiptið, og ullin blessuð yljar mér í prófyfirsetunni og minnir mig á (h)eldri dömurnar sem sátu yfir í kvennaskólaprófum í fyrndinni og aldrei handavinnulausar.

það er annars einn dæsari af verstu sort hér í stofunni. dæsarar eru sérstök manngerð, og yfirleitt karlkyns.

 

 

 

óvá

ég er að springa úr fersklegheitum. alveg hreint virkilega. það er ekkert sem gerir mann eins ljómandi eins og þriggja tíma nætursvefn skal ég segja ykkur!

annars er þetta svona síðasti formlegi vinnudagurinn minn fyrir hátíðarnar. búin að fara yfir allar einkunnir og á bara eftir að færa inn smá í innu, ásamt því að fínpússast. er með tvo gesti hér á offisinu, eftirlegukindur í einum áfanganum hjá mér sem komust ekki í dreifnámspróftöku á sínum tíma. kósí stemming, svona í ferskleikanum.

annars er ég orðin glerauguð, sumir vilja meina loksins. og veröldin er í fókus og sjónskekkja leiðrétt og það viðheldur auðvitað ferskleikanum. þó er eins og ég sjái heiminn ögn samanrekinn, og raunar upplifi ég mig sem minnst 20cm minni með fjögur augu en tvö. er óttalega kennslukonuleg, þótt stælleg sé líka (vill húsbóndinn meina, enda er ég nú komin í hans nærsýna flokk).

en kaubinhávn á föstudag og hugurinn ekki enn kominn út fyrir bæjarmörkin. samt, ég get væntanlega klæðst nýja fína og rándýra ryk-kjólnum mínum á laugardagskvöldið, þegar við æðstistrumpur ætlum að snæða fokdýrt og afbragðsgott japansnammi og baða okkur síðan upp úr kröpuðu hvítvíninu áður en við höldum upp á barnlaust hótelherbergið og ræðum málin með glerin á nefinu…

en klipp á morgun og ég er að gæla við stutt? ögn styttra altént?