er stungin af í sveitasælu borgarfjarðarins með hele familíen. er annars komin á rembingsstigið með gabríelukjól, sjáiði bara?

góðar helgarstundir, lesendur mínir góðir.

sendi beiðni út í kosmósið um legókubba handa miðjunni og var svarað af mosfellskri húsmóður sem seldi mér stóran kassa (meira en 300stk) af notuðum kubbum á þrjúogfimm! [hafði áður gert þá skelfilegu uppgötvun að 40stk í kassa kosta fjögur til fimm þúsund útúr búð.] og mikil var gleðin þegar sú stutta kom heim af barnaheimilinu og fann kassann á gólfinu! hún hreint dansaði, og var fljót að spotta út fjóra hluti í allri hrúgunni; barnavagn og lítinn legóstrák, rúm og gamlan legókall. og með þetta dúllaðist hún eitt skemmtilegt síðdegi.

annars er ég andlaus með öllu, og aftur orðin semí-veik eitthvað. og nú er það maginn. heimasætan stakk líka af úr skólanum í hádeginu, með magakveisu og ógleði, og hefur legið síðan. hún er annars að horfa á sex þátta seríu af önnu í grænuhlíð, sem er bara dásemd.

hugrún er komin með tvær tönnslur núna, og má hafa aðeins fyrir þessu. yndisleg auðvitað. ég minntist annars á það um daginn að sú stutta yrði skírð í desember, og var spurð skömmu síðar af lítilli frænku af hverju, þar sem hugrún erla ætti þegar nafn. hún er rík sú hefð að tengja saman nafngift og skírn, en í guðfræðilegum skilningi tengist þetta tvennt ekki neitt. skírn er ekki nafngjöf, heldur inngönguathöfn í kirkju og náðargjöf guðs. prestar í dag spyrja ekki hvað barnið eigi að heita, heldur hvað það heiti. á þessu er reginmunur. og amen fyrir því.

upp var það um hundrað grömm. ég ímynda mér að það sé minnst líter í brjóstunum á mér sem bíður þess að vera drukkinn, en smælkið er búið að eiga bágt í morgun og neitar að borða (líklegast tanntaka). en ætli ég viðurkenni ekki bara misstig helgarinnar, sem er að skila mér í plúsnum?

hér eru englarnir mínir í morgunsárinu blessuðu. sú bjarta eldhress að vanda, og kelaði lengi við smælkið sem vex og dafnar eins og baunagrasið. yndislegar.

annars mikill hasar, því rauðhaus fékk skyndilega ælupest aðfaranótt laugardags, hurðarhúnninn datt af í herbergi heimasætunnar og svo var óvænt kökuát í afmælishátíð á laufvanginum í dag. bara eins gott að taka á því í blakinu annað kvöld? og sleppa freistingunum framvegis auðvitað.

prjónaði líka vel og lengi, og sé fram á að ná að klára Kjólinn fyrir jólin. nú eða hugrúnarskírn, sem verður um miðjan desember eða svo. sendum að lokum ástar- og stuðkveðju til hrafnhildar frænku, og jónu stínu. restina fá hinir sem þekkja okkur. ef ég ætti að biðja um óskalag yrði það líklega eitthvað með halastjörnunni.

sólargeislinn hún særún ósk er heilla tveggja ára í dag! til hamingju, elsku hjartans gullið hennar frænku sinnar…

gó figure, ingibjörg sólrún er formlegur félagi í skúrkafélaginu. fékk það staðfest í tíufréttunum, en í bakgrunninum stóð lampinn frægi, keikur, sperrtur, sekur. sá hann líka um daginn á dr1, þá á skrifborði norsks olíugreifa sem bjó sig undir að frelsa farm úr höndum sjóræningja. hér er því um að ræða flókið skúrkanet sem teygir sig út í heimshornin.

feðginin knúsast að vinnudegi loknum. og varði varðbangsi gætir miðjunnar þegar svefninn sækir að.

stórtíðindi dagsins eru annars þau að smælkið er komið með fyrstu tönnsluna sína!

þúsund grömm var það niður, heillin.

ó, maður lifandi. komin úr álinu og í íbenholtið, og vettlingarnir fæðast á engri stundu. knitpró er málið, svo undursamlega fallegir pinnar og mjúkir viðkomu. segir sú allra skrítnasta, en svona er þetta.

fórum með miðjuna til doktors í dag, því kvefið virðist vera að síga ofan í hana. það hafði þó ekki gerst, en við þurfum að hafa vakandi auga með ungviðinu og gæta þess að láta kíkja aftur á hana ef hún þróar með sér hita.