ég man þá tíðina þegar ég þurfti, í eitt einasta skipti á minni skylduskólagöngu, að heimsækja skólastjórann. gekk ég að skrifstofu hans með oftifandi hjarta og rjóðar kinnar, og þurfti svo að sitja augnföst við virðulegan manninn og hlusta á ræðu sem snérist aðallega um að maður ætti ávallt að fyrirgefa náunganum bresti hans og [...]