þúsund grömm var það niður, heillin.

ó, maður lifandi. komin úr álinu og í íbenholtið, og vettlingarnir fæðast á engri stundu. knitpró er málið, svo undursamlega fallegir pinnar og mjúkir viðkomu. segir sú allra skrítnasta, en svona er þetta.

fórum með miðjuna til doktors í dag, því kvefið virðist vera að síga ofan í hana. það hafði þó ekki gerst, en við þurfum að hafa vakandi auga með ungviðinu og gæta þess að láta kíkja aftur á hana ef hún þróar með sér hita.

dröslaði mér í blakið í gærkvöldi, þrátt fyrir þungan haus og einhverjar kommur. var með bakköpp-plan að stinga bara af ef æfingin yrði of erfið fyrir semíveika ungfrú, en einhvern veginn náði ég að þrauka í tvo tíma, blakast og taka 260 magaæfingar, 40 armbeygjur, hoppa eins og froskur, ganga eins og kónguló, smassa og verjast, og hlaupa þessi líka ósköpin. bjóst því allt eins við að kvefið myndi endanlega gleypa mig, en ég held þó haus og uppgötvaði áðan, mér til mikillar ánægju, að ég fann smá bragð af teinu mínu. sem er bara eins gott því karlotta ætlar að dæna með mér í hádeginu.

prjónaði annars vettlinga eins og vindurinn í gær og er farin að geta prjónað þá blint, og sérsniðið þá að höndum miðjunnar. voðagaman.

ákvað að nýta kvefið og eymdina í prjónaskap og skapaði þennan fyrsta vettling minn á hálftíma áðan. ætlaður dagbjörtu, en eitthvað hafa börn til forna verið fingralöng því hann passar á gabríelu og ég studdist við uppskrift úr hinni sígildu kennslubók á prjónunum, og er hún ætluð 2-3 ára.

núna kúri ég því sitjandi undir heitri sænginni, og planlegg að prjóna tvo vettlinga í einu á 100cm langan hringprjón, með magic loop þá. óstöðvandi bara, þrátt fyrir hausverk og hor.

annars hef ég það alveg ljómandi, takk fyrir…

það er miður gæfulegt ástandið á okkur mæðgum, en misjafnt þó. allar svona leiðinlega kvefaðar, og ég líklega sýnu mest. höldum samt dampi, og ég stefni ótrauð á blakæfingu kvöldsins. kannski hjálpa hlaupin og hoppin til við að hrista kvefdoðann úr hausnum á mér. er svo án bragð- og lyktarskyns, og það er óneitanlega dauf veröld.

gabríelan er svo í vetrarfríi fram á mánudag, og er yndisleg aðstoðarkona mín og gulls ígildi.

hér eru svo myndir af baðferð gærkvöldsins. dagbjört var fúl yfir að missa balann til systur sinnar, sem skemmti sér konunglega þar sem hún lá í grunnu vatninu og spriklaði sem mest hún mátti.

þetta er þolinmæðisprjón, og reynir sannarlega á úthaldið. og kjóllinn skal vera tilbúinn á unglinginn fyrir hátíðirnar. nú ríður á að hafa hugann við efnið og nýta lausar stundir.

rembist eins og rjúpa við staurinn að láta vírusinn ekki ná mér. en höfuðið er þungt og hálsinn sár, og það er vont að hreyfa augun. í gær varð ég skyndilega hrímhvít í vitna viðurvist. ætli hann hafi bitið mig þá?

langar mest til að skríða undir sængina en hugrún fer ábyggilega að vakna, og þá tekur við söngur og gleði, kítl og knús, bað og brjóstagjöf. jesúskristur.

eittþúsundgrömm fokin frá því á mánudag [hljómar svo miklu betur en 1kg].

yndisfríð með langömmu fjólu og langafa gunnlaugi.

öðlast nýja merkingu í umræðunni um stofnfjárbréfakaup barna stofnfjáreigenda. græðgin hefur náð nýjum hæðum.

og eitt enn. það var skondið (eða alls ekki) að heyra í fréttum að ofbeldi (annað en kynferðislegt) á börnum hefur aukist síðustu misserin. það var í tilefni þess að dómur féll í máli móður sem hafði barið barnið sitt og hótað því með eggvopni.

bíddubíddu, var ekki málið í síðustu viku að börnin okkar væri svo einstaklega lukkuleg í árferðinu? það mætti halda að þær rannsóknarniðurstöður væru runnar undan rifjum áróðursmaskínu samf… nei, hættu nú alveg sigríður!

lesendum mínum óska ég svo góðrar helgar.