[ ] stundum líður mér eins og fiski í fiskabúri. ég syndi um skálina, allan daginn, alltaf. sama umhverfið, sami matur. sömu börnin sem horfa á mig. ég syndi í hringi. [ ]

[ ] og þannig er móðurhlutverkið. allt í einu virðast tækifærin glötuð, þessi óvæntu. sumir hlutir hætta að bjóðast og aðrir líta dagsins ljós. oft finnst mér sem ég gefi bara, og alltaf undrast ég á þeim gríðarmiklu áhrifum sem litlar mannverur geta haft á umhverfi sitt. [ ]

[ ] þetta er hún dagbjört. þessi örsmáa mannvera með logandi lokka og risavaxinn persónuleika fær mig til að gleyma fiskabúrinu. og tækifærin fæðast hjá henni; skyndilega verður kubbaleikurinn að ævintýri á fjarlægum slóðum og í bókalestrinum er brugðið út af textanum og ný saga verður til. allt verður mögulegt. lærdómurinn er alls staðar og allt er spennandi í kringum okkur; pollurinn á leiðinni heim úr leikskólanum, stundum er hann blautur og aðra daga er hann frosinn. ruslagullin sem rata ofan í kerruna á gönguferðum, og enda í tunnum nágrannanna. hvar er tunglið? er það heilt eða hálft? hvar á forsetinn heima? hvað er hann að gera? er snjór á esjunni? er afi í vinnunni? [ ]

[ ] og allt í einu virðast glötuðu tækifærin ekki glötuð, heldur ummynduð og ný. [

heitt á föstudegi, kornflex, morgunverður sigurvegaranna, mynd af systrunum í gærkvöldinu [önnur að teikna, hin á facebook], hönnun heimasætunnar sem ég kýs að kalla vitana þrjá. góður tebolli, fréttablaðið, prjóna-pínu, þrífa eldhússökkla og hengja upp útiljósaseríu, knúsa hugrúnu, daðra við manninn minn á googletalk, taka á móti gabríelu sem hljóp heim úr frímínútum til að láta mömmu sína laga á sér hárið og knúsa sig, kolbrúnarhittingur?, jólasyrpa barnanna, hjaltalín, stefnumót við þvottavélina, og fleira skemmtilegt eflaust.

desember gægist handan við hornið og lofar öllu fögru svo. pallurinn minn er orðin fallega snjóleginn og vonandi verður hann þannig áfram.

yndisfríð hitti doktorinn í morgun og fékk aðra sprautuna sína. “smælkið” vegur nú níukommasex kíló og nær bráðum í skottið á stóru systur sem vegur rétt um tíu, sextán mánuðum eldri! auðvitað er hún stærri en meðalbarn, en nær þó ekki að skáka stærstu systurinni sem um tíma mældist ekki  á staðlinum sem notaður er í ungbarnaeftirlitinu heldur fór út fyrir allar línur og kassa [en munið að hún vóg 20 merkur við fæðingu].

dagarnir annars fljúga hjá og jólin eru bara svona skömmu síðar? stofuseríurnar fóru upp í dag eftir heilmiklar pælingar um bil milli pera og tilhögun í gluggum; sömuleiðis “hjálparandinn” hennar gabríelu (ljósaengill í glugga). og tvö rauð kerti rötuðu í stjaka og næst er kannski að stela hugmyndinni hennar másu um skraut í eldhúsgluggana, gerist þá von bráðar. dagbjört bendir svo á öll herlegheitin og kallar jólajóla í hvívetna.

maðurlifandi. prjónaði fram á nótt og hugsaði með mér að ég gæti þá bara fengið mér morgunkríu með hugrúnu, en barnið er eins og á tíunda tvöföldum espressó, spriklandi, hlæjandi, brosandi, hjalandi, talandi, knúsandi og kyssandi, og svefn dagsins telur í mínútum, ekki klukkustundum! ég er óskaplega þreytt, og útslefuð eftir skemmtikraftinn litla; búin að finna lausnina á prjónavandanum og kenna sjálfri mér að prjóna mynstur afturábak [þ.e.a.s. ekki á röngunni], en fæ ekki fullæft tæknina og haldið áfram.

stundum er vandlifað.

í miðri prjónakrísu [er hlaupin á vegg með gabríelukjól, en vonandi leysist úr því von bráðar] uppgötva ég yarn bombing, sem er í grundvallaratriðum prjónað graffití. og hverjir héldu að það væri hallærislegt að prjóna? það er eitthvað heillandi við það að skreyta umhverfi sitt á þennan hátt, þetta vita t.d. mh-ingar mætavel en áratugagamall prjónaormur þeirra teygir sig víða um húsakynni skólans. eftir að ég klára kjólinn, og nokkar jólagjafir, og gunnlaugs-peysu, gæti ég allt eins tekið upp á því að prjóna utan um þakrennurnar, nú eða heimilisgrillið.

annars allt ljómandi. sú stysta glímir við tanntökuna en stendur sig eins og hetja, miðjan er kubbaglöð alla daga og sú elsta hrópaði upp yfir sig þegar hún sá myndirnar sem ég póstaði hérna í gær: mamma! ég er eins og úfinn kínverji á þessum myndum! [það er engin undra þótt ég pósti sjaldnast myndum af heimasætunni, til þess þarf vanalega sérstakt leyfi, í þríriti, vottað af fimm og undirritað af myndefninu.]

jólin framundan. og skírnin. fyrst hún og svo hitt. nóg að gera sem sé. við brekkubúar óskum svo hrafnhildi, oddi og barnaskaranum innilega við hamingju með fjölskylduviðbótina, en þeim fæddist stúlkubarn í morgun!

krúttleg helgi að baki, en maður lifandi hvað við vorum öll þreytt við heimkomuna! sváfum líka eins og steinar í nótt. gabríelan er annars enn að glíma við magapestina hvimleiðu og ég ætla því fram núna og reyna að pína vökva ofan í krakkann.

en kristófer guðni súpersæti varð heilla fjögurra ára í gærdeginum og fengu allir kökusneið í morgunsárinu. til hamingju, elsku frændi!

er stungin af í sveitasælu borgarfjarðarins með hele familíen. er annars komin á rembingsstigið með gabríelukjól, sjáiði bara?

góðar helgarstundir, lesendur mínir góðir.

sendi beiðni út í kosmósið um legókubba handa miðjunni og var svarað af mosfellskri húsmóður sem seldi mér stóran kassa (meira en 300stk) af notuðum kubbum á þrjúogfimm! [hafði áður gert þá skelfilegu uppgötvun að 40stk í kassa kosta fjögur til fimm þúsund útúr búð.] og mikil var gleðin þegar sú stutta kom heim af barnaheimilinu og fann kassann á gólfinu! hún hreint dansaði, og var fljót að spotta út fjóra hluti í allri hrúgunni; barnavagn og lítinn legóstrák, rúm og gamlan legókall. og með þetta dúllaðist hún eitt skemmtilegt síðdegi.

annars er ég andlaus með öllu, og aftur orðin semí-veik eitthvað. og nú er það maginn. heimasætan stakk líka af úr skólanum í hádeginu, með magakveisu og ógleði, og hefur legið síðan. hún er annars að horfa á sex þátta seríu af önnu í grænuhlíð, sem er bara dásemd.

hugrún er komin með tvær tönnslur núna, og má hafa aðeins fyrir þessu. yndisleg auðvitað. ég minntist annars á það um daginn að sú stutta yrði skírð í desember, og var spurð skömmu síðar af lítilli frænku af hverju, þar sem hugrún erla ætti þegar nafn. hún er rík sú hefð að tengja saman nafngift og skírn, en í guðfræðilegum skilningi tengist þetta tvennt ekki neitt. skírn er ekki nafngjöf, heldur inngönguathöfn í kirkju og náðargjöf guðs. prestar í dag spyrja ekki hvað barnið eigi að heita, heldur hvað það heiti. á þessu er reginmunur. og amen fyrir því.

upp var það um hundrað grömm. ég ímynda mér að það sé minnst líter í brjóstunum á mér sem bíður þess að vera drukkinn, en smælkið er búið að eiga bágt í morgun og neitar að borða (líklegast tanntaka). en ætli ég viðurkenni ekki bara misstig helgarinnar, sem er að skila mér í plúsnum?